Tagsoberania

Máis debate, máis análise de fondo

Algúns dos organismos económicos internacionais que apostan pola globalización, como o FMI, revisaron á alza o medre do PIB no Estado español pra este e máis o vindeiro ano. Con tal motivo, tanto o Governo central como a Xunta de Galiza botan peito, e reafírmanse nas súas políticas de axuste pra os de abaixo. En realidade, trátase dunha rectificación dunhas décimas, que depende máis do contexto internacional, que das dinámicas económicas internas. Tanto o Governo central como a Xunta, especialmente esta última, teñen pouca ou ningunha iniciativa, aplican as decisións que se toman en Bruxelas, que só cuestionan en casos moi específicos. Só mostran os dentes cando atinxen aos grandes grupos económicos privados, como a banca, a enerxía e as telecomunicacións, con fortes intereses no Estado español e no exterior, como por exemplo na América Latina. En fin, como o papel de socios menores de Alemaña e Francia élles funcional, ceden en determinadas áreas pra garantir noutras a expansión exterior con privilexios. Non é unha cuestión de soberanía.

Continue reading

Unha iniciativa acertada en Catalunya

Son dos que pensa que o nacionalismo catalán, cando menos os partidos con maior peso electoral, valoraron incorrectamente o carácter do capitalismo na súa fase imperialista. Polo tanto, tamén o fixeron co papel máis simbólico que real dos mecanismos democráticos, e sobre cal era a correlación de forzas na práctica, tanto en Cataluña, como no Estado español e na Unión Europea. Ademais, nesta conxuntura, no contexto mundial, a confrontación entre potencias pola distribución da riqueza e do poder acadou unha intensidade que non deixa moita marxe ao diálogo, á negociación, en case ningún ámbito, a menos que ao imperialismo non lle quede outra alternativa. Así o amosan as guerras de Oriente Medio, e as sancións económicas cada vez máis comúns contra as potencias e países que desafían a orde imperial, ou que procuran manter políticas soberanas.

Continue reading

Que foi da iniciativa e da política de masas?

Non hai dúbida ningunha que o capital, ademais de ter a hexemonía no Estado español, tamén posúe a iniciativa, xa que a clase traballadora e os movementos de liberación nacional están á defensiva. Asemade, o independentismo catalán, tendo a virtude de propoñer cambios sistémicos necesarios, a medida que afondou no procés foi perdendo forza, xa que a folla de ruta que escolleu deixou en evidencia que non se daban as condicións para concretar os obxectivos ao ritmo que se propuña (correlación de forzas insuficiente e eivas do suxeito para dirixir a ruptura, como teño analizado en artigos anteriores). En todo caso, o resultado do procés, aínda que siga mantendo a súa pegada, tal como se está a desenvolver contribúe a que o imperialismo reforce a iniciativa en todos os planos.

Continue reading

Unha vía para facer país

Vivimos en tempos de reaxuste a todos os niveis. Comezando pola disputa entre os Estados Unidos e aliados, por unha banda, e pola outra China e Rusia, máis algunhas potencias rexionais. Unha confrontación que é consubstancial co sistema capitalista, unha vez que non hai novos territorios por explorar, e as materias primas e recursos enerxéticos amosan os seus límites temporais. Un enfrontamento que se dá no ámbito económico, militar, financeiro e moi especialmente nos medios de comunicación, pola importancia que ten a loita no eido das ideas. Neste reaxuste, van perdendo os países pequenos. Especialmente os que carecen de soberanía, aínda que sexa formal (como Galiza), e as clases populares, moi especialmente a clase obreira (perda do poder adquisitivo dos salarios, precariedade, aumento da xornada real e dos ritmos de traballo).

Continue reading

Situación política en Cataluña

A pasada semana, todos os medios españolistas destacaban en portada o retroceso en Cataluña na intención de voto a unha proposta independentista, de acordo cunha enquisa do CEO (Centre d’Estudis d’Opinió). O Presidente do Governo español realizou un pronunciamento igual de optimista para os intereses centralistas. Segundo a enquisa do CEO, en xaneiro un 40,8% sería partidario da independencia, fronte a un 48,7% en outubro de 2017, cando se realizou o referendo. Mentres, quen optan por outra opción pasarían do 43,6% ao 53,9%, ou sexa que serían maioría. Estas últimas son presentadas como persoas que non desexan a independencia. Unha análise simplista e que terxiversa a realidade, porque agrupa posturas diferenciadas que van desde o centralismo imperialista ate os que optan por unha maior autonomía (federalismo, confederación, etc). Ademais, nada menos que un 60,3% responde que a autonomía é insuficiente.

Continue reading

Que é, e para que serve a unidade de clase?

Todas as enquisas reflicten que a maior inquedanza da xente está relacionada co traballo, ben sexa en referencia ás condicións laborais como ao desemprego. É lóxico, porque o traballo segue sendo un aspecto central na vida das persoas, malia os avances tecnolóxicos e o mundo virtual. E sendo certo que hoxe, con menos man de obra e horas traballadas, conséguese máis produción de bens que antes da crise, tamén é verdade que apareceron ou se ampliaron actividades que absorben moito emprego. Esta dualidade non se resolveu en favor da clase traballadora. Polo que, dunha banda mantense moi alta a reserva de man de obra (desemprego, inmigración), e pola outra, a maioría das persoas asalariadas realizan horas extras a esgalla polas que non se cotiza e moitas delas tampouco se pagan. Forma parte dunha economía en precario, e en boa medida en negro, que está en ascenso, que conta coa complicidade dun Governo que está ao servizo exclusivo das clases dominantes.

Continue reading

Portugal, olladas contraditorias

Portugal produce na patronal e nos partidos sistémicos galegos, sexan da dereita ou socialdemócratas, unha actitude contraditoria. No económico, as relacións foron a máis nas últimas décadas. Tanto, que son os terceiros socios comerciais despois do resto do Estado español e Francia. Mesmo son un exemplo para os que buscan baixar salarios. No ámbito cultural e político, as relacións son mínimas, e por suposto moi inferiores ás que houbo durante décadas, especialmente durante o século XIX e principios do XX. Lembremos os Congresos Obreiros Galaico-Portugueses (1902-1903-1904), ou a presenza na Academia Galega de Teófilo Braga, que sería o primeiro presidente de Portugal despois da Revolución Republicana de 1910.

Continue reading