Tagccoo

Horas extras e ignorancia interesada

Os medios de comunicación destacaban hai uns días, que os dirixentes dos dous principais sindicatos estatais afirmaban en senllos comunicados, que o número de horas extras realizadas en negro impedía crear miles de postos de traballo. Para facer esta valoración, tanto CC.OO. como UGT utilizaban unha Enquisa da Povoación Activa (EPA), segundo a cal dos 5.800.000 horas extras que se realizaban á semana en todo o Estado español, a metade non se pagaban (para 16 millóns de asalariados/as). A denuncia que realizan estas centrais ten toda a xustificación do mundo, é correcta. Agora ben, hai dous aspectos que restan valor a estas valoracións, e que reflicten que moitos/as dirixentes sindicais (e políticos) están nas verzas, ou prefiren estalo antes de confrontar cunha realidade, que lles esixiría medidas máis contundentes como resposta.

Continue reading

Xornadas de loita: atrevemento e visión estratéxica

O pasado 27 de xaneiro cumpríronse 40 anos da primeira Xornada de Loita que convocaron o sindicato nacionalista ING (Intersindical Nacional Galega) e as CC.LL. (Comisiós Labregas-SLG), co apoio da organización estudantil ERGA (Estudantes Revolucionarios Galegos) e da AN-PG (Asemblea Nacional-Popular Galega). Esta xornada de loita e a que se realizou o 27 de xuño do mesmo ano, tiveron como finalidade opoñerse aos acordos dos Pactos da Moncloa e á política económica e social do goberno da UCD, presidido por Adolfo Suárez.

Continue reading

Pacto da Moncloa, Constitución e autonomías

Nesta conxuntura acumúlanse tres crises: a económico-social, a democrática, e a nacional. Polas contradicións que estas xeran, o chamado por algúns “Réxime do 78” perdeu a capacidade que tiña pra manter sen contratempos a viabilidade dos intereses das clases dominantes. En calquera caso, pra alén das valoracións que fagamos no específico, sobre cales deben ser as saídas ao conflito catalán, este amosa o esgotamento dos acordos de governabilidade de hai catro décadas. Están en cuestión o marco económico-social, as regras democráticas, e o papel das nacionalidades. Lembremos que unha parte do nacionalismo xa considerou daquela o Estado das Autonomías como unha simple e insuficiente descentralización administrativa. As súas eivas agraváronse coa LOAPA primeiro, e coa entrega de competencias á UE despois.

Continue reading

Conflitividade laboral, loita e traizóns

Dicíame un dirixente sindical do transporte da CIG, que hai seis anos que non se negocia o convenio do sector da provincia de Pontevedra. Como consecuencia, un condutor/ra gaña 900 euros brutos ao mes. Ese mesmo día, un condutor de camións de mercadorías comentábame nun bar do barrio, que o seu salario era algo superior polos pluses de perigosidade. Porén, non deixaba de ser insuficiente para facer fronte aos gastos. Mais onde ía ir el con máis de 55 anos? Deseguido preguntábase onde estaban os sindicatos. Eu respondíalle que non todos eran iguais. E el recoñecía que moitos traballadores e traballadoras non denunciaban e aceptaban condicións laborais indignas, por medo a non conseguir emprego ou temor a perdelo, freando así a acción sindical.

Continue reading

A unidade, para que e con quen?

Dáse a coincidencia de que as tres grandes centrais sindicais de Galiza están nestes días realizando congresos, nos que renovan en boa medida as súas direccións. Así e todo, o que máis chama a atención é que dende as fileiras de CC.OO. e UGT, nas roldas de prensa se poña o acento na cuestión da unidade sindical, en claro ton de reproche á CIG. Lembremos que entre as dúas centrais estatais existe dende hai décadas unha alianza no fundamental, para alén dalgunhas diverxencias conxunturais ou circunscritas ao ámbito das empresas ou ao sectorial.

Continue reading

A oposición ao pacto social deu pulo ao sindicalismo nacionalista

As folgas de Ferrol en marzo, e de Vigo en setembro do 72, a ruptura nesta última de Organización Obreira con Comisións Obreiras, por mor do “Pacto pola Liberdade”, o sentimento de país nunha boa parte do movemento obreiro, e o éxito da creación de Estudantes Revolucionarios Galegos, animaron a dar vida na primavera de 1973 á Fronte Obreira da Unión do Povo Galego, e posteriormente, aos xermolos sindicais. En 1974, fundábase a Unión de Traballadores do Ensino de Galiza, e en maio de 1975, o Sindicato Obreiro Galego.

Continue reading

O derradeiro 1º de maio que se reprimiu

Morrera o ditador Francisco Franco en novembro de 1975 e asumira a presidencia de governo Adolfo Suárez en xullo de 1976. Eran moitas as expectativas de cambio, cunha clase obreira moi mobilizada, e cun movemento estudantil e labrego en expansión (Encrobas, Xove, etc.), facendo piña cos primeiros. En 1975, comezara na Galiza un novo auxe das folgas reivindicativas, superando así a dura represión contra os paros de marzo de 1972 polo conflito da Bazán no Ferrol, e das dúas semanas de folga en Vigo en setembro dese mesmo ano. Os conflitos pola negociación colectiva alargáronse a partir de 1977 das grandes empresas ás medianas e pequenas, a través dos convenios provinciais de sector, e a todo o ámbito galego. En Ourense por exemplo, ao convenio da construción (marzo), e pouco despois ao da madeira (maio).

Continue reading