Categorypolítica

A análise estrutural-funcionalista fúrta a perspectiva de cambio

Unha grande parte das análises que se fan, especialmente nos medios, mais tamén dende os partidos e organizacións sociais, reproducen os métodos e obxectivos das clases hexemónicas. Reducen o enfoque ás contradicións concretas, e en moi raras oportunidades contextualizan o problema. Esta visión reducionista e deformada das contradicións é un atranco para a comprensión da cuestión nacional, como un problema que atinxe todos os aspectos da vida. Non se relacionan as mudanzas na economía ou o retroceso dos sectores produtivos (por exemplo na Galiza o agro-gandeiro, pesca, naval, etc.), co cultural e o lingüístico, nen co contexto exterior, nen co papel que se lle impón a cada país na cadea de valor. E que este papel está en función do grao de soberanía nacional e do conflito de intereses coas corporacións das potencias hexemónicas ou/e intermedias.

Continue reading

Ollo coa nova dereita

Neste intre, para alén de que os focos estean localizados nos conflitos armados, na desfeita ecolóxica e na violencia de xénero, todos eles temas sen dúbida moi graves, asistimos ao mesmo tempo e de xeito silandeiro a unha nova vaga de grandes transformacións económicas e sociais, coas que o capitalismo pretende superar a súa etapa senil. Entre elas, cabe destacar un aumento da explotación laboral, unha maior opresión das nacións dependentes, unha restrición dos dereitos democráticos, e un aumento da economía especulativa e delituosa a través de novas iniciativas.

Continue reading

Construír o cambio no imaxinario colectivo

A metade de todas as mobilizacións que se realizan na Galiza, e as máis numerosas en asistencia, teñen unha relación directa co mundo do traballo. Son a primeira preocupación para as clases populares, aínda que despois perda dimensión nos medios, e nos programas dos partidos políticos, mesmo os de esquerda, a diferenza de hai algunhas décadas. É unha consecuencia máis da caída do “socialismo real” e da hexemonía da globalización neoliberal, do capitalismo. Daquela que unha gran parte da clase traballadora, desempregada e precarizada, e con salarios ínfimos, que no esencial realiza traballos manuais, non milite politicamente, e opte pola abstención nos procesos electorais, en prexuízo das forzas antisistémicas.

Continue reading

A chave está na abstención

Non se pode dicir que exista unha única razón para que creza a abstención. Unha parte da sociedade sempre “pasará” da política. Porén, segundo o momento, súmanselle amplos sectores da esquerda ou da dereita política, ou de ambas. Nesta etapa, como consecuencia do avance da globalización neoliberal, son sobre todo persoas das clases populares as máis afectadas por este fenómeno.

Continue reading

Chile, o mal menor como alternativa

As votacións do pasado domingo en Chile non garanten que o candidato da dereita, Sebastián Piñera, gañe na segunda volta, e sexa o novo presidente do país para o período 2018-2022. As enquisas dábanlle un 45% de apoio electoral, a máis de 20 puntos da alternativa oficialista, o socialdemócrata Alejandro Guillier, polo que tiña asegurado o triunfo. Mais, como en tantos outros lugares, as enquisas trabucáronse, ou querían modelar os resultados aos intereses dos que as realizan. Piñera obtivo só o 36,64% de apoio, malia o medre da abstención.

Continue reading

A esquerda romántica

Dise que a política é unha profesión máis, con algúns sacrificios que estarán compensados polo prestixio social. Fano persoas que non cuestionan o modelo e que, como máximo, queren facerlle algunhas rectificacións. Hoxe, son a inmensa maioría dos que presumen de formar parte da clase política. Teñen garantido aparecer nos medios, e non son poucos os que o fan con aire de realizados. Tamén existe un sector que procura cambios sistémicos, que adica horas e esforzo á causa militante na base, dando máis do que recibe. Posibelmente nunca teña unha recompensa, aínda que, se realiza activismo no sindicato, no barrio ou nunha asociación, será recoñecida polas persoas coas que comparte loitas.

Continue reading

O medio prazo

Pedro Sánchez desapareceu de escena, despois de apoiar o PP con armas e bagaxes, coa escusa de que estaba en perigo a unidade de España. Mentres, a portavoz do PSOE, Margarita Robles, xustificaba que os membros da Generalitat ingresasen en prisión preventiva, dando azos á postura da xuíz. E Felipe González, o dos pactos do 78, o da entrada na OTAN, o dos contratos temporais e da privatización das empresas públicas, sentenciaba que Carles Puigdemont era un covarde por marchar a Bruxelas. El non é precisamente o que pode dar leccións. Ademais, a viaxe ten máis de internacionalización do conflito que de fuga.

Continue reading