Categoryeuropa

Xudicializar un conflito político

O momento actual destaca polos pronunciamentos públicos do poder xudicial advertindo ao pobo catalán que non pode participar no referendo por ser ilegal. Acusacións de sedición pola fiscalía, multas exemplarizantes por parte do Tribunal Constitucional. Mentres o Goberno envía máis de catro mil policías, centos de gardas civís, e efectivos de intelixencia que non se mencionan. Choca que non exista a mesma dilixencia cando se trata da corrupción política e delitos cometidos por grupos empresariais. O Goberno e os partidos do sistema negan que isto sexa un “estado de sitio”, malia a ocupación do espazo público e limitación das liberdades. O uso da forza ten todas as características deste tipo de actuación. Só faltan os tanques nas rúas, pola evidente razón de que non son necesarios.

Continue reading

Estado de sitio e o día despois do referendo

O secuestro pola Facenda española das transferencias que lle corresponde realizar para a Generalitat, a imputación de 23 de cargos do Govern e do Parlament, a chamada a declarar a 948 alcaldes e alcaldesas que decidiron facilitar locais municipais para realizar o referendo, a posta a disposición da fiscalía dos mossos, e o envío de numerosos reforzos policiais e da garda civil, parécense máis a un estado de sitio que a un estado de excepción. Máxime cando se lle suma: a persecución de todo acto político, web e medio que emita referencias favorábeis ao referendo, en calquera lugar do Estado español (EE), así como das empresas ou persoas que colaboren dalgún xeito con estes actos democráticos. Non funciona así cando se trata dunha postura contraria. Neste caso, pode ocupar páxinas enteiras nos xornais, como as publicadas en El País esta fin de semana. Na práctica é un verdadeiro estado de sitio, con cobertura civil (como en tantos casos anteriores), onde o único que falta é o exército e os tanques nas rúas. Se cadra, coidan que aínda non os necesitan para impedir o referendo, ou sexa, para evitar que se exerza o dereito democrático do povo catalán a votar, a decidir.

Continue reading

O referendo deixa espida a esquerda española

Resulta evidente que coa convocatoria do referendo catalán aumentaron as contradicións no Estado español, en prexuízo das clases dominantes. Hai quen coida dende a esquerda, nunha análise algo mecanicista, que son confrontacións que se dan no seo da burguesía, ignorando que ficamos nunha etapa na que o imperialismo está no seu máximo desenvolvemento, e supera o marco nacional, especialmente cando non se trata de grandes potencias. Segundo esta análise simplista, trataríase de diverxencias menores, que terían como un dos seus obxectivos colocar nun segundo plano a contradición fundamental, a de clase. Claro que, para que isto fose así, o proceso de independencia en Catalunya debería estar dirixido pola burguesía catalá. Mais os grandes grupos empresariais desa nación traballan arreo para manter a unidade co Estado español. Asemade, todo indica que Ciudadanos é un axente creado ex professo polas clases dominantes catalás, dada a deriva de PDeCAT e a pouca credibilidade do PP en Catalunya.

Continue reading

Catalunya, un antes e un despois

O conflito histórico catalán, e o das outras nacionalidades periféricas, dáse en todos os ámbitos, aínda que neste intre, son o institucional e o xudicial os que están máis presentes nos medios de comunicación. Isto é así, como consecuencia de o Estado querer evitar como sexa a realización do referendo de autodeterminación en Catalunya. E para impedilo, utiliza como ariete o poder xudicial, malia que se trate dunha cuestión esencialmente política e de dereitos colectivos. Con este obxectivo, sacralízase a Constitución Española, facendo dela unha lectura regresiva e restritiva cando se trata de responder aos intereses das nacionalidades históricas e das clases populares. Unha postura que contrasta coa elasticidade coa que se admite a cesión á Unión Europea, de competencias estatais e das comunidades, ou coa que se realizan modificacións lexislativas coa finalidade de beneficiar as corporacións empresariais e as grandes fortunas.

Continue reading

Mudar o que nos hipoteca

Os graves incendios que atinxiron os distritos de Leiría, Coimbra e Castelo Branco en Portugal, nos pasados días, con máis de 60 persoas mortas e graves destrucións, son unha traxedia para o rural e un aviso para os gobernos. O tipo de especies que se están a plantar non teñen moitas veces en consideración o medio ambiente e o cambio climático. Só se contempla o rendemento económico do produto a curto prazo. Non sempre se fai por cobiza. En moitos casos é por pura supervivencia, debido á perda de valor da produción agraria tradicional. Mais o acontecido en Portugal ben podería suceder na Galiza. Temos moitas semellanzas. Este ano é especialmente caloroso, e ren fai pensar que o vindeiro será distinto ou que as previsións non serán máis negativas.

Continue reading

A maioría sistémica está garantida en Francia

Todo parece indicar que nas vindeiras eleccións lexislativas na Francia, para alén dos resultados concretos que acaden as siglas do grupo que apoiou a Emmanuel Macron para a presidencia, este vai ter garantido o apoio ao seu programa durante o mandato. Ate agora, foi quen de arrastrar boa parte do Partido Socialista e personalidades da dereita. E con seguridade, tecerá sen moita dificultade acordos con ducias de políticos locais que teñen garantida a elección no seu distrito á marxe da marca política coa que se presenten.

Continue reading

A dereita británica apúntase ao populismo

<> on September 30, 2013 in Manchester, England.

Cando se fala da dereita no Reino Unido sempre se fai referencia aos conservadores. Se cadra porque é un termo menos ideolóxico. Mais na práctica, asimílase a calquera dos partidos deste signo existentes en Europa. Agora ben, así como Tony Blair coa terceira vía meteu o laborismo a tope no neoliberalismo, todo indica que Theresa May vai propoñer algunhas concesións menores á clase traballadora, para lle disputar ao Partido Laborista a súa base obreira. Cuestión máis difícil é que unha vez no Goberno estas propostas se fagan realidade. Polo que hai que caracterizar estas promesas como populistas.

Continue reading