Categorydemocracia

Cataluña como escusa

Todos os partidos do arco parlamentar criticaron o discurso de fin de ano do Presidente da Xunta Núñez Feijóo, que destacou polo seu esaxerado optimismo no económico e polo ataque a Cataluña. Sen dúbida esta mensaxe era esperada polos sectores máis reaccionarios da sociedade galega, e recolleu unha morea de aplausos na España profunda. Semella que a súa perspectiva estivese condicionada por ter un papel en Madrid, que ofrecer alternativas pra Galiza. Por exemplo, contra alta taxa de desemprego, a emigración da mocidade, os baixos salarios e a precariedade, o reto das pensións e da dependencia, a desfeita do rural e os atrancos do sector pesqueiro, etc. E como síntese de todas estas eivas e atrancos: a caída demográfica constante.

Continue reading

A fraude instálase en Honduras

Os acontecementos en Honduras amosan que se quere torcer a vontade electoral da poboación, mediante a modificación dos resultados da votación para presidente da República. Esta manobra ten como beneficiarios directos a burguesía dependente e os Estados Unidos, a potencia que exerce un verdadeiro protectorado sobre este pequeno país centroamericano.

Continue reading

A xustiza en mans de “seres superiores”?

Resulta evidente que o poder económico é o determinante. A Bolsa condiciona máis o poder executivo e lexislativo que as mobilizacións e os votos das clases populares. A primeira vota cada día, o povo só de cando en vez. Na loita de clases vai gañando o capital. Daquela que só se produzan algúns avances progresistas nuns poucos temas sociais, como nos dereitos individuais e de xénero. A cuestión é, se nestes casos, pesa máis a xustiza ou o feito de que non afectan a taxa de lucro, e se pretenden utilizar para fragmentar a oposición ao sistema? Se cadra é por ambas as razóns. Iso non lle resta valor e importancia a estes avances en aspectos inxustamente relegados ou non recoñecidos. Mais o que realmente chama a atención nesta etapa, ademais do aumento da explotación capitalista, é o crecemento da desigualdade entre clases e territorios, e como medrou a opresión nacional, ben sexa esmagando dereitos soberanos ou non recoñecéndoos. Outro tanto se pode dicir da acelerada destrución da maior parte do mundo rural, aquel tradicionalmente ligado á produción local, como consecuencia da globalización.

Continue reading

Falsas saídas

Rajoy conseguiu a través da aplicación do 155, e sen a esperada confrontación na rúa coa base do independentismo, recuperar o control das institucións catalás. Sendo isto un éxito diante do seu electorado e dun amplo sector da sociedade do Estado español (EE), que rexeitan calquera cesión de capacidade de decisión ás nacionalidades históricas, non é menos certo que se trata dunha solución con moi pouco percorrido. Os motivos disto: a diferente conformación partidaria no Estado español e en Cataluña; o auxe da centralización e concentración da riqueza e do poder; os problemas ecolóxicos e a depredación de recursos; e a aguda confrontación en todos os ámbitos entre as grandes potencias.

Continue reading

Hai colonias en Europa?

Durante os últimos meses, no Estado español e especialmente dende algúns sectores auto-proclamados de esquerda, ao fío do proceso de independencia na Cataluña, déronse todo tipo de argumentos para demostrar que o dereito de autodeterminación non é valido (nen posíbel) no contexto actual, e sobre todo no marco da Unión Europea. Neste senso, hai quen considera que este dereito só é aplicábel cando se trata de territorios moi afastados xeograficamente, ou cando se reproducen as condicións de relación centro/periferia, propias do período previo á Segunda Guerra Mundial.

Continue reading

A democracia española: represión, mentiras, ameazas…

O Presidente da Comisión Europea, Jean-Claude Juncker, xustificaba que non van aceptar a independencia de Cataluña, co argumento de que esta reclamación de soberanía poderíase alargar a outras “rexións” da Unión Europea. Non é por causa da “legalidade española”, nen do método seguido, ou de que se debería contar cunha determinada maioría. A cuestión de fondo é que vai contra a filosofía da UE de non aumentar o número de estados membros fragmentando os territorios que hoxe abrangue. Evidentemente, este criterio foi contrariado cando se trataba de expandir a UE a costa da antiga Iugoslavia, ou da URSS. No entanto, aplicouse tamén no caso de Bélxica, freando as aspiracións dos flamencos a dotarse dun estado propio. En poucas palabras, as clases dominantes axen en función dos seus intereses. Están de acordo co criterio da autodeterminación cando lles é funcional e permite a súa expansión a costa dunha forza rival, e en contra cando lastra a “unidade de mercado”. Unha unidade que lle permite aumentar a taxa de beneficios eliminando peaxes, lexislacións proteccionistas, etc.

Continue reading

O referendo abriu camiños de futuro

O aspecto máis salientábel do referendo catalán é que o Governo español utilizou a forza para impedir que o povo manifestase a súa opinión, e non o conseguiu. Tamén ten moito valor político, que na súa prepotencia o Estado escenificou con toda claridade que a integración de Catalunya fundaméntase na imposición (así como doutras nacionalidades). Habería que retroceder aos “estados de excepción” de Franco para termos imaxes comparábeis as do referendo. Unhas 900 persoas feridas e mancadas polas cargas da policía española e da garda civil, colexios pechados, urnas e papeletas requisadas, cidadáns ameazados polo poder xudicial (asumindo o papel da dereita centralista). Esa é a imaxe que queda no povo catalán e en todo o mundo do valor da “democracia” de Rajoy, e do Estado español. Por se non abondase, o grupo de choque estaba constituído por 4.000 policías e máis de 800 garda civís traídos de fóra de Catalunya, comportándose como forzas de ocupación.

Continue reading