Máis debate, máis análise de fondo

Algúns dos organismos económicos internacionais que apostan pola globalización, como o FMI, revisaron á alza o medre do PIB no Estado español pra este e máis o vindeiro ano. Con tal motivo, tanto o Governo central como a Xunta de Galiza botan peito, e reafírmanse nas súas políticas de axuste pra os de abaixo. En realidade, trátase dunha rectificación dunhas décimas, que depende máis do contexto internacional, que das dinámicas económicas internas. Tanto o Governo central como a Xunta, especialmente esta última, teñen pouca ou ningunha iniciativa, aplican as decisións que se toman en Bruxelas, que só cuestionan en casos moi específicos. Só mostran os dentes cando atinxen aos grandes grupos económicos privados, como a banca, a enerxía e as telecomunicacións, con fortes intereses no Estado español e no exterior, como por exemplo na América Latina. En fin, como o papel de socios menores de Alemaña e Francia élles funcional, ceden en determinadas áreas pra garantir noutras a expansión exterior con privilexios. Non é unha cuestión de soberanía.

Continue reading

Onde leva a xudicialización da política

Nada indica que as decisións do poder xudicial relacionadas con aspectos que cuestionen o sistema, tanto dende o ámbito político, como laboral, social ou cultural, estean á marxe das forzas e ideas dominantes. É verdade que hai excepcións, mais non modifican a tendencia hexemónica. É certo que a Lei mordaza e outras reformas na lexislación vixente, estreitaron o marco de opinión, mais resulta evidente que en moitas resolucións dáse unha interpretación restritiva das liberdades democráticas, dos dereitos laborais, do valor da vontade popular, tanto se no ámbito da loita de clases como no eido dos dereitos das nacionalidades históricas. Cando a propia caracterización legal as recoñece como suxeitos colectivos dende antes do nacemento disto que se chama Estado español.

Continue reading

Unha iniciativa acertada en Catalunya

Son dos que pensa que o nacionalismo catalán, cando menos os partidos con maior peso electoral, valoraron incorrectamente o carácter do capitalismo na súa fase imperialista. Polo tanto, tamén o fixeron co papel máis simbólico que real dos mecanismos democráticos, e sobre cal era a correlación de forzas na práctica, tanto en Cataluña, como no Estado español e na Unión Europea. Ademais, nesta conxuntura, no contexto mundial, a confrontación entre potencias pola distribución da riqueza e do poder acadou unha intensidade que non deixa moita marxe ao diálogo, á negociación, en case ningún ámbito, a menos que ao imperialismo non lle quede outra alternativa. Así o amosan as guerras de Oriente Medio, e as sancións económicas cada vez máis comúns contra as potencias e países que desafían a orde imperial, ou que procuran manter políticas soberanas.

Continue reading

O fin da globalización?

A decisión de Trump de aumentar os aranceis a produtos chinos, que representan un 12% do seu comercio exterior con Estados Unidos, formaba parte do seu discurso electoral. Porén, ninguén esperaba que chegase tan pronto e de xeito tan contundente, xa que non houbo negociacións previas. Aínda que a ruptura do tratado de comercio transpacífico, e a renegociación do NAFTA, así como o constante recurso as sancións económicas, deixaban en evidencia que este era un tema que seguía na recámara.

Continue reading

A Unión Europea e as súas contradicións

As dúas cabezas da Unión Europea andan revoltas. Alemaña, que é a maior economía da UE, xa que ten un PIB de nada menos que 3,263 mil millóns de euros en 2017 (3,934 PPA 2016), conseguiu, despois de moitos atrancos, formar un governo favorábel aos intereses do capital. Mais faino sacrificando o bipartidismo sistémico, que tanto axudou á dar aires de pluralidade a unha democracia formal. O novo governo de Merkel é máis feble que o anterior.

Continue reading

As pensións, máis que unha protesta puntual

As mobilizacións dos últimos meses en relación coa perda de valor adquisitivo e o futuro das pensións reflicten que este é unha das cuestións que máis preocupan as clases populares. E non só a quen perciben algún tipo de pensión pública, senón tamén a aqueles que deberían recibilas no futuro.Lembremos que nunha gran parte das familias, as pensións serven para axudar a fillos/as e netos/as, ou pola contra, estes axudan a pais e nais, avós e avoas. Malia todos os intentos de fragmentar a sociedade, moitas familias socializan os ingresos, e son o primeiro e máis importante chanzo de solidariedade.

Continue reading

Empresa pública ou privada?

Lendo hai uns días un artigo de Michael Roberts, sobre as empresas de propiedade pública, este daba un dato que contradí a idea dominante, cando menos nos países occidentais, a respecto de que estas son sinónimo de mala xestión. O economista británico afirma que “a industria estatal en realidade é un modelo económico de éxito” (http://www.sinpermiso.info/textos/modelos-de-propiedad-publica-para-un-futuro-cercano). Destaca que entre as cincocentas empresas internacionais de maior rendibilidade, a proporción de empresas públicas pasou do 9% en 2005 ao 23% en 2015. Dinos que isto é resultado en boa medida do éxito das empresas estatais chinas.

Continue reading